Εκλογές πάλι; Σιγά το νέο...

Εκλογές πάλι; Σιγά το νέο...

Τελικά πάμε σε εκλογές. Όπως περιμέναμε όλοι δηλαδή, που δεν κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλο μας.    Σιγά που θα τα έβρισκαν όλοι αυτοί μεταξύ τους, με τον κάθε ένα από τους πολιτικούς αρχηγούς να βάζει πάντα το «εγώ» του πάνω από το «εμείς».   Δυστυχώς αυτό είναι που μας έχει οδηγήσει εδώ που είμαστε σαν χώρα. Το «εγώ» του κάθε ενός από εμάς.   Όσοι ψηφίζαμε στο παρελθόν κάποιον από αυτούς επειδή θα μπορούσε απλά να βάλει το παιδί μας κάπου, είμαστε συνένοχοι σε όλο αυτό(και βάζω και εμένα μέσα, παρότι δεν έχω ψηφίσει κάποιο μεγάλο κόμμα).   Ακούω πολλούς από το μεσημέρι να λένε «σιγά μην πάω να ψηφίσω, δεν το κάνω, θα διαμαρτυρηθώ έτσι». Τεράστιο λάθος.    Τεράστιο γιατί αφήνοντας να ψηφίσουν μόνο όσοι έχουν συμφέρων πάλι στα ίδια θα είμαστε.   Δεν γίνεται να είναι όλοι λαμόγια και άχρηστοι. Θα υπάρχει και κάποιος… καλός που να θέλει να βοηθήσει πραγματικά.   Αυτόν ναι, θα πρέπει να τον ψηφίσουμε.   Ας κάτσει ο κάθε ένας από εμάς και να ψάξουμε ποιο κόμμα μας εκφράζει με τις ιδέες του και ας το ρίξουμε εκεί, που λένε.   Επίσης ίσως αυτή τη φορά η ψήφος είναι ποιο «συνειδητοποιημένη». Ο κόσμος έχει δει, έχει μάθει και ίσως τα αποτελέσματα εκπλήξουν πολλούς με αυτά που θα βγάλουν.    Σε ότι αφορά την Χρυσή Αυγή και επειδή πολλοί κατηγορούν τους όσους την ψήφισαν, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ πιστεύω πως δεν γίνεται και οι 650.000 να είναι φασίστες. Άλλωστε Δημοκρατία έχουμε και όλοι πρέπει να ακούγονται. Με την ίδια λογική πως δεν θα έπρεπε να είναι στη Βουλή η άκρα δεξιά, θα μπορούσε κάποιος να πει να μην είναι μέσα ούτε η άκρα αριστερά. Σε μία δημοκρατική χώρα όλοι θα πρέπει να ακούγονται και ο λαός ας κρίνει…  
Εσείς γνωρίζετε την πραγματική ιστορία του εξορκισμού της Emily Rose;

Εσείς γνωρίζετε την πραγματική ιστορία του εξορκισμού της Emily Rose;

Η ταινία "Ο εξορκισμός της Εmily Rose" που προβλήθηκε πριν από λίγα χρόνια στις κινηματογραφικές αίθουσες, ήταν βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.     Το κανονικό όνομα της "Emily Rose" ήταν Anneliese Michel. Γεννημένη τον Σεπτέμβριο του 1951, σε ένα χωριό της Βαβαρίας, από βαθιά θρησκευόμενους γονείς, η Anneliese μεγάλωσε σε ένα έντονα καθολικό θρησκευτικό περιβάλλον.   Η αρχή της τραγικής ιστορίας.   Όταν ξεκίνησε τις σπουδές της στο κολέγιο, η ζωή της έμοιαζε απολύτως φυσιολογική και τίποτα δεν μαρτυρούσε την φρίκη που την περίμενε. Ήταν μόλις 17 ετών όταν ένα βράδυ άρχισε εντελώς ξαφνικά και αναίτια να έχει σπασμούς σε όλο της το σώμα. Η διάγνωση των γιατρών ήταν "επιληψία".   Τις ημέρες που ακολούθησαν η κατάσταση της Anneliese έγινε εντελώς ανεξέλεγχτη και οι δικοί της αναγκάστηκαν να την μεταφέρουν σε ψυχιατρική κλινική. Αυτό όχι μόνο δεν την βοήθησε αλλά την οδήγησε και στην κατάθλιψη!   Επηρεασμένη προφανώς από το έντονα θρησκευτικό περιβάλλον που μεγάλωσε, η Anneliese έπεισε τον εαυτό της ότι έχει καταληφθεί από δαίμονες. Οι γιατροί της χορήγησαν φάρμακα για τις ψυχώσεις αλλά εκείνη επέμενε πως η λύση στο πρόβλημά της ήταν μία και μοναδική: εξορκισμός!   Κανείς δεν αναλάμβανε τον εξορκισμό της!   Είχαν περάσει 6 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησαν οι κρίσεις και η κατάσταση ήταν κάθε μέρα και χειρότερη. Κανένας ιερωμένος δεν δεχόταν να την αναλάβει και οι γονείς της ήταν σε απόγνωση. Τότε εμφανίστηκε ο ιερέας Ernst Alt. Αφού έζησε για λίγες ημέρες την Anneliese από κοντά, πείστηκε πως επρόκειτο γαι περίπτωση "δαιμονισμού" και ζήτησε από τον αρχιερέα του Würzburg, να προχωρήσει σε εξορκισμό. Η πρότασή του όμως δεν έγινε δεκτή μετά πό έναν χρόνο, το 1975, όταν η Anneliese σταμάτησε να τρώει φαγητό γιατί -όπως έλεγε- οι δαίμονες δεν της το επέτρεπαν, και άρχισε να τρέφεται με αράχνες και μύγες και να πίνει τα ίδια της τα ούρα.   Τα ουρλιάχτά της αναστάτωναν νύχτα και μέρα την γειτονιά καθώς έσπαγε σταυρούς και κατάστρεφε εικόνες του Χριστού και άλλα ιερά σύμβολα. Τα κριτήρια του εξορκισμού για την καθολική εκκλησία, είχαν πλέον εμφανισθεί.   O εξορκισμός της Anneliese Michel .   Ο αρχιερέας του Würzburg, ανέθεσε στον πατέρα Arnold Renz και τον πάστορα Ernst Alt τον εξορκισμό της Anneliese Michel. Εκείνοι ακολουθώντας πιστά το τελετουργικό έκριναν πως η κοπέλα έπρεπε να σωθεί από την ύπαρξη πολλών δαιμόνων στο σώμα της, μεταξύ αυτών οι Lucifer, Judas Iscariot, Cain, Hitler και άλλων "καταδικασμένων ψυχών" που είχαν μπει μέσα της.   Έναν ολόκληρο χρόνο κράτησε ο εξορκισμός! Μία φορά την εβδομάδα οι δύο ιερείς επισκέπτονταν την Anneliese στο σπίτι της και πάλευαν με τους δαίμονές της. Οι αντιδράσεις της μερικές φορές ήταν τόσο δυνατές που έπρεπε να την αλυσοδένουν στο κρεββάτι της.   ΄Τους πρώτους μήνες των εξορκισμών, υπήρξε ένα διάστημα αισθητής βελτίωσης. Η Anneliese άρχισε να πηγαίνει πάλι σχολείο, έδωσε εξετάσεις στο Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο του Würzburg και δειλά δειλά επισκεπτόταν την εκκλησία.   Το διάλειμα όμως κράτησε για λίγο. Οι "δαίμονες" επέστρεψαν ακόμη πιο ισχυροί και για εβδομάδες ολόκληρες η κοπέλα δεν δεχόταν τροφή. Οι δύο ιερείς αποφάσισαν τότε να ηχογραφούν τους εξορκισμούς και να τραβούν φωτογραφίες, μήπως έτσι μπορέσουν να εντοπίσουν κάποιες λεπτομέρειες που θα τους βοηθούσαν.   Το τέλος!   Στις 30 Ιουνίου του 1976, έγινε ο τελευταίος εξορκισμός της Anneliese. Εξαντλημένη, αδύνατη με υψηλό πυρετό και πνευμονία το μόνο που κατάφερε να πει ήταν "μαμά, φοβαμαι!" Ξεψύχησε την επόμενη ημέρα, 1η Ιουλίου του 1976, ενώ κοιμόταν!